Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

Utregse meidenloop 2010

Het is goed om jezelf doelen te stellen. Echter wil het wil niet zeggen dat wanneer je een vooraf gesteld doel haalt, je per definitie goed bezig bent. Misschien leg je de lat altijd net wat te laag. Daarom is het goed om soms de lat wat te verhogen. Vandaag had ik een doel met een lat boven de 2,44 meter.

Lieke en Joep waren alvast vooruit gegaan om de startnummers op te halen en ik mocht een half uur eerder weg van mijn werk. Op station Utrecht kwamen we elkaar tegen en liepen alvast ‘warm’ richting de Dom. Het kwik was inmiddels gestegen tot tropische temperaturen. Desondanks nam ik me voor om me aan mijn tijdsschema te houden. Ik had zelfs mijn antieke Polar uit de kast getoverd voor deze gelegenheid.

De dom kleurde aardig roze door alle vrouwen die zich netjes hadden gehouden aan de dresscode. Het is niet dat ik wil opvallen maar ik ga gewoon niet zo graag op in de massa. Ik verwisselde nog even snel van shirt en gaf daarna mijn tas aan Joep. Ik wist een mooi plekje in het ‘startvak’ te bemachtigen en zoals gewoonlijk gierde de zenuwen harder en harder door mijn lichaam waar zelfs de BPM van de warming-up niet aan kond tippen.

Ik rook het startschort en na een soepele inhaalmanoeuvre werd ik aan mijn eigen lot overgelaten. In een straal van 50 meter om me heen was niemand te bekennen. Op dat moment wist ik dat er een moeizame strijd geleverd moest worden. Eentje om mezelf staande te houden.

Langs de kant stond een vader die ik tegen zijn zoontje hoorde zeggen; ‘dit zijn de echte snelle lopers’. Het deed me goed en even vergat ik de nogal ondraagbare hitte. Het duurde niet lang totdat mijn hoofd ontplofte en even vroeg ik me af wat ik zo leuk vind aan hardlopen. Een aantal mooie momenten passeerde de revue en al snel verdween de negatieve gedachte.

Vlak voor het 4 kilometer punt stond Frank. “kom op Marina, schouders laag, armen naar achter bewegen je bent er bijna’. Iedere strijd die je voert of het nu tegen je eigen lichaam is of tegen een zon die gewoon niet mee wil werken is uiteindelijk een strijd tegen jezelf en die kan niemand winnen. De laatste kilometer ging aan me voorbij en bij het zien van finishklok was het eind van mijn strijd in zicht.

De bal ging ver boven de 2,44 en belande niet in het doel. Het doel gaat mee naar de volgende wedstrijd en de bal gaat naar Oranje. Jongens zet hem op!

UM2UM

 

Reageer

Your email address will not be published.

*