Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

Rule#5 // Harden The Fuck Up.

10475054_666101786815610_707661219_n

Dag 1

Daar sta je dan in Italie, achter gelaten met je fiets en bagage door het vervoer wat je weer thuis zou moeten brengen. Nog slechts twee dagen tot de start  van de wedstrijd waar je het afgelopen jaar veel voor gedaan en gelaten hebt. Je zou nu met hele andere dingen bezig moeten zijn dan de vraag hoe weer thuis te komen. Van alle opties (trein, vliegtuig, auto huren) leek terug naar huis fietsen ons het meest uitdagend. Een mooi avontuur en zo zou onze vakantie tevens niet gelijk afgelopen zijn. Met wat passen en meten kon onze bagage nog mee naar huis met een andere auto en zo begon ons avontuur.

10523590_1495719460663292_1725585353_n

Volledig onvoorbereid, zonder route en ideale kleding voor zo’n tocht stapten Tjemme en ik met het zuur nog in de benen een dag na de Dolomieten Marathon op de fiets. Beiden hadden we een klein rugtasje op onze rug met het hoogstnodige. In mijn tasje; tandenborstel, tandpasta, armstukken, beenstukken, windjasje, handschoenen, slippers, bh, onderbroek, shirtje, dunne broek, lampje, laders, iPhone, klein slotje, pleisters, extra lenzen voor mijn Oakley, wasmiddel, zonnebrand en een wegwerpponcho.

928017_723802234346542_663699727_nDe eerste 20 kilometer verloren we zo’n 500 meter hoogte en stonden we binnen no-time aan de voet van de Passo de Erbe. Echt rustig uitfietsen is er dus niet bij. Binnen een kilometer begint het al met 10% te stijgen. Na 6 kilometer is het even op adem komen en beginnen we aan het tweede gedeelte. Het is een pittige maar prachtige klim die je over soms smalle wegen naar de top brengt. Het uitzicht is hier onbeschrijfelijk. Er volgt een lange afdaling tot Brixen waar we op een terrasje zijn gaan zitten voor koffie en taart.

10448845_1505869269629236_990963995_nOp de planning staat vandaag een kilometer of 100, dat betekent dat we in ieder geval proberen in de buurt van de Brennerpas te komen. Deze pas stelt eigenlijk niet veel voor wat betreft klimmen. Indrukwekkend is de autoweg die zich op grote pilaren door de Alpen baant. Het is een van de weinige toegankelijke punten in Tirol waar de Alpen overgestoken kunnen worden. Al zingend fietsen we naar 1373 meter hoogte en rijden we Oostenrijk binnen.  

10520403_606504849464358_1200335401_nIn het verlaten grensgebied komen we tussen de vrachtwagens en verlaten douanekantoor een winkeltje van golfplaten tegen die tegen dumpprijzen wielrenkleding verkoopt. Bij Matrei am Brenner besluiten we te overnachten in een Gasthof. Na herhaaldelijk verzoeken dat we graag onze fietsen op de kamer willen hebben staan knikt de receptionist goedkeurend. We eten wat, wassen onze kleren uit en besluiten vroeg te gaan slapen. De weersverwachting voorspelt niet veel goeds, dus besluiten vroeg op pad te gaan.

De eerste etappe

Reageer

Your email address will not be published.

*