Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

Rule #20 // There are only three remedies for pain

viezefietsDag 6
(dag 5 gemist? Lees het hier)

Het eerste wat ik zie als ik wakker word is mijn karretje. Ze zit helemaal onder het zand en andere viezigheid. Ik heb haar verwaarloosd de afgelopen dagen en beloof beterschap wanneer we thuis zijn. Het opstaan voelt onnatuurlijk. Mijn lichaam smeekt me te blijven liggen, maar hoe graag ik weer terug in bed zou stappen, we moeten verder. We proberen haast  te maken maar desondanks gaat alles op zijn elfendertigst. Het is al tegen elfen en er zijn nog geen kilometers gemaakt. Buiten dat we vandaag onvoldoende tijd hebben om 300KM te fietsen laat mijn lijf het ook niet toe. De route gaat op en af en ik heb het gevoel dat ik zo langzaam omhoog ga dat ik net zo goed zou kunnen lopen.

Ik probeer de pedalen rond te blijven draaien en ondertussen als een soort van guilty pleasure zing ik “Who knows what tomorrow brings. The road is long, there are mountains in our way. But we climb a step every day. Love lift us up where we belong.” Snel kijk ik om me heen. Niemand zou me toch gehoord hebben?

10311145_628277943935509_726008756_nNa 50 kilometer moet ik even van de fiets af en pauzeren we in Alterkirchen in het stadspark naast de supermarkt. Inmiddels is er nog één positie op mijn zadel die nog binnen de noemer enigszins comfortabel valt. Met de seconde wordt deze positie preciezer en de ondergrond bepaalt het leed dat mijn edele delen te verduren krijgen. Zelfs uit het zadel komen en weer gaan zitten is een enorme straf. Dat hardhouten bankje in het park zit zo gek nog niet, maar na een uur is het toch echt weer tijd om te gaan.

Rule #20// There are only three remedies for pain.
These are:
– If your quads start to burn, shift forward to use your hamstrings and calves, or
– If your calves or hamstrings start to burn, shift back to use your quads, or
– If you feel wimpy and weak, meditate on Rule #5 and train more!

Gelukkig wordt het langzaam weer wat vlakker en zitten we weer bijna op zeeniveau. Net voor Dusseldorf rijden we langs een hotel en besluiten we te stoppen. Toch weer 150 kilometer, dat had ik vanmorgen al zingend op mijn karretje toch niet verwacht. Het thuisfront begint zich inmiddels af te vragen wat wij nou eigenlijk aan het doen zijn met onze gekke blauwe poncho’s. We zouden toch nog een paar dagen naar de Stelvio gaan? De foto’s die we de afgelopen dagen plaatsten begonnen toch telkens minder weg te hebben van Italie. Ik leg mijn moeder uit wat er gebeurd is en ze wil direct in de auto stappen om ons op te halen. Nee, mam we komen fietsend naar huis. We gaan nu naar bed en rijden morgen de laatste etappe.

De route

One thought on “Rule #20 // There are only three remedies for pain”

  1. Hendrien Beijlsmit zegt:

    Wat vind ik het leuk,om weer een stuk van jullie fietstocht te lezen,
    En zo een beetje meer te kunnen begrijpen,hoe jullie een prestatie hebben geleverd,
    Na een zware wedstrijd,en emotionele dagen ervoor!
    Dat is vooral jou,Marina,niet in de koude kleren gaan zitten.
    Wat is een echte vriend,ik vind het zo jammer,en onbegrijpelijk.
    Maar deze fietservaring,ondanks pittig afzien,pakt niemand jullie af,en is het bewijs,dat jullie echte doorbijters zijn!
    Maag ik ook een beetje trots zijn,ja toch?!
    Xxhendrien

Reageer

Your email address will not be published.

*