Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

Nederlands Kampioen duathlon – Een nieuw filmpje

33606496_2005203586159520_3224285318370820096_o

Foto: Kees Koomen

Drie weken na het brons op het EK in Denemarken stond de volgende lange duathlon alweer op het programma. Dat is best snel achter elkaar na een lange periode zonder duathlons. Een week om te herstellen, een week volle bak trainen en dan gas terug en focus op het kampioenschap. Vooral dat laatste leek een dingetje te worden. De afgelopen maand begon ik met dat mooie weer telkens vaker verlangend naar bos en gravelpaden te kijken. “Na het NK Marina” dacht ik dan. Nog een paar keer blokken in de polder en dan is er tijd om als een wielertoerist door het bos te crossen. Dan mag je ook best na een uur op een terrasje ploffen voor koffie een taart. Niet dat ik het doorgaans laat om taart te eten voor, tijdens of na een training, maar dan draait het toch wel om de watts die er worden weggetrapt.

unnamedGelukkig kwam de focus en de daarbij behorende zenuwen. Om precies te zijn vrijdagochtend om 12 uur. Ik keek nog eens in mijn schema, voor vandaag een rustig rondje fietsen en een rondje door de straat lopen. Ook staan daar de tijden en watts voor de race van morgen. Het lijkt realistisch, maar is het genoeg voor de winst? Ik weet dat ik tijd kan pakken met het fietsen, maar verlies ik niet te veel met lopen? Er spookt altijd van alles door mijn hoofd. Momenten van onzekerheid naar het volste vertrouwen en mezelf op het hoogste treetje zien staan. Tijd om op de fiets te stappen en alles op een rijtje  zetten. Rustig fiets en loop ik een rondje en eenmaal gedoucht komt de ontspanning. Ik rol rustig naar de Run2Day voor wat zakjes Maurten en leg al mijn spullen klaar voor de race. Tijd om een paar uur naar het plafond te staren.

33764267_2005202719492940_321180536317935616_o

Foto: Kees Koomen

Nog voor de bakker zijn brood bakt sta ik naast mijn bed en volg mijn pre-race-ritueel. Ik zal jullie hier verder niet mee vermoeien. Ruim op tijd arriveren we in Almere waar wat onduidelijkheid is over de coachzones. Gelukkig zijn er twee verzorgingsposten per loopronde van 2.5 kilometer en voor het fietsen heb ik voldoende bij me.  De temperatuur loopt al aardig op en nog voordat het startschot heeft geklonken begin ik al te zweten. Of zou het aan de zenuwen liggen? Al lijken die aardig onder controle.

Er wordt gelukkig rustig gestart in tegenstelling tot het EK. Daar werd er geopend met een 34 op de 10. De intercity vertrok, maar ik stond nog op het perron te wachten op mijn stoptrein gevoel. De eerste ronde lopen we met een aardig groepje dames. Met de kilometers die daarop volgen dunt het groepje uit totdat Miriam, Deborah en ik met zijn drieën over zijn. Het is een prima tempo al doet de hitte zijn werking. De laatste ronde besluit ik daarom ook om ze te laten gaan. De wedstrijd is nog lang. Met een seconde of 35/40 achterstand begin ik aan ‘mijn’ onderdeel: het fietsen. In de verte zie ik Miriam en Deborah rijden. Niet enthousiast worden maar naar de cijfertjes blijven kijken en er zeker niet overheen gaan. In de eerste bocht en buiten de keerpunten ook de enige in het parcours verlies ik mijn bidon met Maurten. Ik neem hem wat ruim en rij over de vergevingsgezinde berm. Door de ribbels stuitert mijn bidon uit de houder. Wat nu? Ik besluit door te rijden. Ik heb wel eens langer gefietst met minder vocht en voeding. Ik denk er verder niet meer over na. (Bij het uitchecken van mijn fiets na de wedstrijd staat mijn bidon naast mijn fiets, waarvoor dank!)

Wat acrobatiek op de fiets.

Wat acrobatiek op de fiets.

Het eerste keerpunt is in zicht. Ik kijk naar de tijd op de stopwatch. Op naar 10 kilometer met de wind in de rug. Als eerste kom ik Deborah tegen. Ik kijk op mijn stopwatch en doe de tijd keer twee. Dat is op dat moment bij benadering mijn voorsprong. Ook als ik Miriam tegenkom maak ik dezelfde rekensom. De voorsprong is al best aardig. De benen draaien lekker en de hitte lijkt op de fiets geen rol te spelen. Er volgen nog vier keerpunten met de daarbij behorende simpele berekening. Ondanks dat ik na 40 kilometer begin te merken dat die extra bidon geen overbodige luxe was geweest wordt de voorsprong elke keer groter. Dat geeft een enorme kick!

Met een ruime marge begin ik aan de laatste 10 kilometer lopen. Ik heb zelfs iets extra gelopen want was voorbij mijn plekje in de wisselzone gelopen (beginnersfout ;)). Nu niks forceren en ontspannen (voor zover dat kan) naar de titel lopen. Als ik Tjemme zie roep ik ‘tijd’ en krijg te horen dat ik in de wissel 7 minuten voorsprong had op Deborah. Miriam zit op dat moment nog op de fiets. Het rekenmachientje in mijn hoofd gaat weer aan. Bij het ingaan van mijn tweede ronde komt Miriam uit de wisselzone. Ik sluit achter haar aan en loop een kilometer mee. Het gaat, maar het rekenmachientje in mijn hoofd zegt dat ik echt wel wat rustiger aan mag doen. Als je met kramp langs de kant komt te staan dan vliegen die minuten voorsprong voorbij. Op eigen tempo ga ik verder, dat voelt goed en hiermee haal ik zonder problemen de finish. Langs het parcours staan vrienden en bekenden. Ik loop van aanmoediging naar aanmoediging. Mijn voorsprong wordt iets kleiner, maar als ik de laatste kilometer richting de finish loop komt het besef. Niemand neemt mij deze titel nog af, al moet ik wandelen. Dat Wilhelmus klinkt voor mij. Na drie jaar heb ik een nieuw filmpje op mijn telefoon.


Mijn Wilhelmus filmpje van 2015 had ik inmiddels een keer of 80 bekeken, soms keek ik hem wel drie keer achter elkaar. Elke keer dacht ik ‘Ik ga daar weer staan’. En vandaag kwam daar het nieuwe filmpje.

Het is nu tijd om mijn crosser te pakken en mentaal tot rust te komen voor de volgende wedstrijden later dit seizoen!

One thought on “Nederlands Kampioen duathlon – Een nieuw filmpje”

  1. Richard zegt:

    Blijft een mooi verhaal. Goed bij jezelf gebleven. Geweldig teruggekomen van rottige blessure.

Reageer

Your email address will not be published.

*