Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

Mont Ventoux

IMG_1211 Op vakantie naar IMG_1261Zuid-Frankrijk, dan konden we ook wel met een kleine lusje via de Mont Ventoux naar onze uiteindelijk bestemming Cap Coudelare. Wielrenfiets in de kofferbak en op naar Bedoin, van waaruit ik wilde gaan klimmen. Toen we de tolweg afreden en nog een 25 kilometer van Bedoin verwijderd waren zag ik niks anders dan vals plat landschap met wijngaarden. Ik begon me al zorgen te maken en toen zag ik in de verte een berg. Is dat de Mont Ventoux? Dat kan niet, die moet echt veel hoger zijn! In mijn reis naar Rome heb ik flink wat bergen gezien en met de bepakte toerfiets de splugenpas met enig gemak overwonnen. Maar deze veel besproken Mont Ventoux moest een kwelling worden, een berg die pijn zou doen. In mijn beleving moest deze berg tot ver boven de bomengrens reiken, dwars door de wolken de zon aantikken. Wacht nou maar af zei ik tegen mezelf als je eenmaal onder aan die berg staat piep je wel anders. We checkten in bij onze bed & breakfast en gingen een hapje eten in het centrum.

IMG_1108‘S morgens stond er een heerlijk ontbijt op ons te wachten en na een heerlijk stukje pruimentaart haalde ik de fiets uit de auto voor een laatste materiaalcheck. Warm fietsen richting de marmeren startlijn was er niet bij gezien ons verblijf hoger lag dan het plein in Bedoin. Na wat foto’s stapte ik in de pedalen en begon aan mijn avontuur. Emiel zou me boven opwachten, war ik de fiets in de auto zou laden. De eerste kilometers vlogen voorbij en moest me inhouden om niet te hard te starten, want dacht ik, het gaat nog moeilijk genoeg worden. Voordat ik het wist draaide ik het bos in waar ik ook de eerste mannelijke fietser voorbij ging. Ik wist een mooi tempo vast te houden en de teller heeft slecht een enkele tientallen meters onder de 10km/u gezeten. Ik wist dat na het stuk bos het stijgingspercentage wat zou zakken, maar dat de wind me om de oren zou vliegen. De pilaren langs de weg gaven om de kilometer aan hoe ver het nog tot de top was, de hoogte waar we ons op begaven en wat de huidige stijgingspercentage was. Ik was bang voor de 10% die me te wachten stond. Ik zou op zijn minst een keer aan afstappen moeten denken, verzuren, mentaal gekweld worden of de berg vervloeken. Niets van dit alles was waar. Keer op keer fietste ik Emiel die met de camera stond te wachten met een glimlach voorbij en genoot ik van het prachtige bos. Bij het uit fietsen van het bos fietste ik een grote mistwolk in, het tempo ging weer wat omhoog en begon de ene na de andere man die plots uit de mist tevoorschijn kwam in te halen. Je zou er een boek over kunnen schrijven, een vrouw die een man in een beklimming inhaalt. De een viel bijna van zijn fiets, de ander probeerde tevergeefs aan te haken. Veel respect kreeg ik wel, daar hoef je geen Frans voor te spreken om dat te begrijpen.

IMG_1272

extrabochtInmiddels was mijn zicht beperkt tot een halve meter en moest ik mijn stuur goed vast houden om niet van de weg te waaien. Ver kon het niet meer zijn want even geleden was ik het bordje met de laatste 500 meter gepasseerd. In eens ging de weg naar beneden, shit ik had de verkeerde afslag genomen. Gelukkig kon ik om de berg heen en via de andere kant naar boven. Emiel stond met zijn rug naar me toe en ik schreeuwde dat ik van de verkeerde kant kwam. Ik vroeg of ik nog verder moest en voordat hij kon antwoorden zag ik het bordje met de 1912 hoogtemeters uit de mist tevoorschijn komen. Ik stopte bij het bord en zette mijn klokje stil. Een Fransman kwam wanhopig naar me toe gerend en begon een heel verhaal. Ik vroeg of het ook in het Engels kon omdat ik hem niet begreep. Hij ratelde wanhopig in het Frans door. Een Nederlandse man kwam naar ons toe en vertelde dat hij wilde weten of ik een van zijn vrienden onderweg gezien had. Gevolgd door ‘jeetje wat zie jij er nog fris uit’, dat het ook maar een graad of 7 moest zijn liet ik maar even achterwege. Jasje aan en nog even op de foto en snel de fiets in de auto laden.

IMG_1234

Eenmaal in de auto keek ik op mijn klokje en zag 1:46:20 staan, onderweg was ik heel niet met mijn tijd bezig geweest, maar nu was ik toch best trots. Als ik in IMG_12491 keer goed was gefietst en geen extra lusje had gemaakt was in in 1:45:05 boven gekomen (toch handig zo’n uitgebreide Polar) . Ter vergelijking een mannelijke prof doet er 56 minuten over en een vrouwelijke prof 1:20, niet slecht dacht ik zo. Van te voren was ik uitgegaan van een tijd net onder de twee uur. Helaas was ik te laat met de aanvraag voor de Cinglé, anders had ik dezelfde dag nog de beklimming van de andere twee kanten gedaan (Sault en Malaucene) om officieel tot Malloot van de Mont Ventoux benoemd te worden. Iets waar ik graag nog een keer voor terug kom. Het was een mooie klim en door de verschillende elementen kan het ook een aardige beproeving zijn, maar had ik nou mezelf onderschat of de berg overschat?

IMG_1155

Er kunnen tientallen boeken over geschreven worden die elke kilometer beschrijft, maar uiteindelijk moet je op de fiets stappen en de pedalen rond trappen… en vooral genieten!

IMG_1134

 

Bedoin 310m – Mont Ventoux 1912m – 22 kilometer – gem. 7.7%
Gemiddelde cadans 64 – tijd 1.46:20 met extra bocht en 1:45:05 zonder extra bocht – gemiddeld tempo 12.4
IMG_1290