Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

Mijn eerste Granfondo

sportograf-51264049

 

Foto: Freddy Planinschek

Foto: Freddy Planinschek

Zondagochtend 6 juli 04.15 uur. Met amper drie uur slaap slof ik uit mijn bed richting de keuken waar een groot bord met pasta op me staat te wachten. Aan eten kan ik eigenlijk nog niet denken laat staan aan 138 kilometer fietsen met al die hoogtemeters. De afgelopen maanden heb ik gedaan wat ik kon doen, weekendje Ardennen, Limburg en de Vogezen. Vandaag moet het gebeuren. De finish halen dat is niet het doel, maar zo snel mogelijk onder de klok door. De dagen in de Dolomieten voorafgaand aan de wedstrijd hadden in het teken moeten staan van een perfecte voorbereiding; parcoursverkenning en rust. Het eerste is gelukt. Helaas is van rusten weinig terecht gekomen. De dagen voor de marathon waren erg emotioneel waardoor ik met slaap tekort en weinig power in de benen aan de start stond. Desondanks ging ik alles op alles zetten om mijn doelen te halen.

Met 9.000 man en vrouw stonden we aan de start, aan de rechterkant stegen drie luchtballonnen op en links vlogen de helikopters over. Ondertussen werd de live uitzending op RAI gestart. Met kippenvel op mijn arm werden we weggeschoten. Tot aan de afdaling van de eerste klim werd de vaart er wat uitgehouden door de drukte, ik vond het prima want zo kon ik niet te hard starten. Tijdens de tweede klim voelde ik dat mijn benen niet vol power zaten. Tijdens het verkenningsrondje ging het allemaal veel makkelijker. De afgelopen dagen hadden duidelijk de nodige energie uit me getrokken. Mijn conclusie was dat ik dan mijn winst moest pakken op het afdalen. Met name de paar dagen in de Vogezen hadden er voor gezorgd dat ik met enige fietscontrole en zonder angst durfde af te dalen. Het voelde goed en het ging goed. Het was een grote racebaan waar ik de een na de ander inhaalde. Ondertussen vond ik het zonde dat die mensen dus snellere klimmers waren maar met warme velgen afdaalde, maar voor nu was het even niet erg. Na de tweede keer Campolongo volgde een afdaling met een stuk vals plat. Met wat aanzetten belandde ik in een groepje met snelle mannen. Het tempo werd opgeschroefd en de euforie kwam boven, dit voelde als een Bikeshop dinsdagavondritje.

sportograf-51236655Voor de Giau zat nog een lullig klein klimmetje waar de groep uit elkaar viel. Een goed moment om de blaas even te legen, fiets tegen de vangrail, broek naar beneden, ontspannen, broek omhoog en binnen 30 seconden zat ik weer op het zadel. Snel de bidon open maken en de verzorgingspost binnen rijden. Gelletje in mijn mond, bidon bij vullen en zo begon ik aan de Giau. Hier had ik het meest tegen op gezien. Tot een procent of 5/6 kan ik goed op de macht rijden. Maar 9 a 10% dan word ik in verhouding minder goed ten opzichte van vele anderen. Het is niet dat ik zwaar ben maar ik moet toch 65 kilo mee naar boven nemen. Tijdens het klimmen telde ik de bochten en genoot ik van het uitzicht. Gevoelsmatig was ik zo boven. Vol zelfvertrouwen begon ik aan de afdaling. Het kan niet anders dan dat de mensen die ik voorbij kwam hebben gedacht “zo die daalt goed af, wat een bochten”. Ik genoot van die gedachte en terwijl mijn snelheid omhoog ging remde ik net te laat voor de bocht, waardoor mijn been een fractie van een seconden de vangrail streelde. Deze bochten waren toch wat scherper dan in de andere afdalingen.10523249_1470920339813832_2133960300_n

Op de Falzarego, de laatste echte klim voordat we weer terug zouden keren naar Corvara, zou ik toe slaan. Het was een mooie gematigde klim waar ik in tegenstelling tot de eerdere klimmen goed in mijn ritme kwam. Langzaam begon in mannen en vrouwen in te halen. Bij elke vrouw die ik in haalde voelde ik me sterker en sterker worden. Zo dat is weer een plekje dacht ik. Voordat de klok stil gezet zou worden moesten we nog wel even over de Mur dl Giat. Dit was zo’n beetje het enige stukje parcours wat we niet verkend hadden. Ik bereidde me voor op een soort Stockeu, zou ik nog wel omhoog komen met mijn 39×30? Ik ging alvast uit mijn zadel en met een paar keer flink kracht zetten was ik al boven. Met alle laatste beetjes die ik nog in de benen had sprintte ik naar de finish. In 06:27.57,03 kwam ik als 17de vrouw en 10de in mijn categorie over de finish. Wat een ervaring, wat een uitzichten… en weer kippenvel. Volgend jaar sta ik weer aan de start.. wie gaat er mee?

sportograf-51410375

 

3 thoughts on “Mijn eerste Granfondo”

  1. Imke zegt:

    Mooie Blog Marina!! Wat een onvergeetelijk avontuur. En een bizar mooie prestatie van jou en ook van Tjemme!
    Ontbijten in die vroegte valt niet mee idd. Volgend jaar een start bij de Elite voor jou?! Zou echt super tof zijn. :-)

  2. Hendrien Beijlsmit zegt:

    Mooi,wat heb je toch een doorzettingsvermogen!
    Nu lekker uitrusten?

  3. Minze Tolsma zegt:

    Wat een mooi verhaal weer, hoop over 2 weken ook mijn verhaal op te kunnen tekenen :-). Volgend jaar ga ik niet mee (misschien een jaar later oid)… Maar, ga wel de Marmotte doen. Wellicht ook iets voor je? ;-) Tot snel op de fiets!

Reageer

Your email address will not be published.

*