Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

“Marina de Wintercupkampioen”

wcvCore stability oefeningen, heuvels aanvallen, met tegenwind nog vooruit komen en een hobbelige ondergrond trotseren zijn disciplines waarbij ik niet vooraan in de rij stond. Van het lopen in de natuur kan ik erg genieten, maar wanneer er een wedstrijd gelopen moet worden in diezelfde natuur heb ik ineens hele andere belangrijke dingen te doen. Meedoen aan een cross gebeurt dus bij hoge uitzondering en alleen om de trainer tevreden te houden… en omdat ik er groot en sterk van word. Onderweg hoop je nog even dat je verdwaalt of dat de brug open staat, maar als dit niet gebeurt zit er maar één ding op: meedoen. Dat ik ooit een cross zou winnen was dan ook uitgesloten. Toch gebeurde het afgelopen zondag en won ik ook nog het overall klassement van de BAV Wintercup. Dit had meer met geluk te maken dan met mijn onverwachtse kwaliteiten.

De eerste -van de drie- was ik afwezig, omdat ik andere belangrijke dingen te doen had. Onder de tweede wedstrijd kon ik niet uitkomen. Zo stond ik samen met o.a Lucy Macharia en Jip Vastenburg aan de start. Totaal kansloos en volledig verslagen kwam ik onder de modder als derde vrouw over de finish. Deze twee deden niet mee aan het overall klassement, dus lag er voor mij een kans de volgende wedstrijd te winnen en “Wintercupkampioen” te worden. Je twee beste van de drie gelopen wedstrijden tellen namelijk mee voor het eindklassement (je kan er dus ook één skippen), waarbij je de laatste verplicht moet lopen. Deze gedachte en de fantastische locatie en organisatie -ik ken geen wedstrijd die zo gezellig is opgezet als de BAV Wintercup- maakte dat ik stiekem toch uitkeek naar de laatste van de drie wedstrijden.

Door de vorst lag het parcours er als een betonnen plaat bij. Ik startte in een groepje van vier vrouwen en een man, het tempo voelde voor mijn comfortabel en gezien ik geen zin had om me in het rood te lopen besloot ik me bij het groepje aan te sluiten. Onder de vrouwen voelde je een soort van gevecht dat ze de andere er af wilde lopen. Ik was redelijk zelfverzekerd want wist dat ik met dit tempo de laatste ronde nog behoorlijk kon versnellen. Na een paar keer wisselen van positie binnen de groep moest de eerste vrouw ons na ronde één al laten gaan.  Nog één voor en één achter me, elke ronde één ging er door me heen. De vrouw achter me liep op spikes en na de tweede ronde hoorde ik dat het doffe geluid op de bevroren ondergrond telkens van verder weg kwam. Een paar keer probeerde ze nog aan te haken maar ook zij moest ons laten gaan. De vrouw voor me zat vastgelijmd aan de man in het gele shirtje, maar halverwege de derde ronde liet ze een klein gat vallen en gevoelsmatig zei ze ‘het is goed, ga er maar tussen”. Bij het ingaan van de laatste ronde zette de man voor me een kleine versnelling in. Achter me ging de ademhaling behoorlijk te keer en na een meter of 50 liet de vrouw ons gaan. Ik hoorde een man zeggen “gaat het niet meer” waarop ze antwoordde “nee, ik moet even wandelen”.  Met een minuut minder op de klok dan de vorige keer kwam ik tevreden over de finish. Stiekem denk ik dat ik de cross ooit nog eens ga waarderen, maar meer dan “Wintercup kampioen” zal het nooit worden.

408597_382659318497536_45432388_n