Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

Joop en Bert

stoutenburgJij hebt er vast ook een, een favoriet hardloop of fietsrondje. Of misschien een bepaald stuk van je vaste rondje. Een plek of gebied waar je graag komt en soms ook even stiekem stil staat om te genieten. Ergens midden in de natuur of juist in de drukke grote stad. Met lopen heb ik een vast rondje, langs het Valleikanaal en de twee schapen op de Engweg -die ik Bert en Joop noem- om vervolgens achter kasteel Stoutenburg langs de Barneveldse beek al slingerend over onverharde paden tussen de weilanden door te steken. Deze paden geven het gevoel alsof je door een wijds bos rent terwijl het slechts strookjes van een paar meter zijn. Na 6 kilometer kom ik aan bij een ‘vierkantje’ van precies 2 kilometer. Dit vierkantje gebruik ik regelmatig om wat versnellingen te doen, soms het hele rondje en soms twee stukken van het vierkantje. Na het vierkantje kan ik besluiten om weer richting huis te gaan of nog een keer het vierkantje te lopen. Als de benen goed voelen en de zo’n schijnt denk ik wel eens ‘ach waarom ook niet’ en loop ik het rondje niet alleen een tweede maar ook derde keer. Vervolgens loop ik dezelfde route terug. Ik ben geen voorstander van dezelfde route terug naar huis als heen, maar bij dit rondje heb je op terugweg een andere ervaring van de omgeving. Joop en Bert staan er altijd weer en als het regent staan ze met hun hoofd te schuilen onder twee bielzen die een loopbrug vormen. Dat de rest van hun wollige lichaam nog in de regen staat hebben ze waarschijnlijk niet door. Met een glimlach op mijn gezicht is mijn huis dan alweer in zicht.

b0ac501c06a6e481ecb4c6399380ec1ca37b1ff18441e2efcceaf50dca678407Ook met fietsen heb ik een favoriete plek, geen rondje maar een weg die ik vaak fiets of zoals het op Strava heet een segment. Het is de Kolonel H.L. van Roijenweg ofwel Tankbaan van Leusden naar Soesterberg. Hij begint met een korte klim (1KM) met een plateau er tussen.  Het tweede deel is aanzienlijk steiler dan het eerste deel. Het is variërend hoe ik omhoog ga, eerste deel zittend tweede staand. Of eerste deel grote blad, tweede deel binnenblad. En als ik een keer echt gek doe dan doe ik het tweede deel achterste voren ;). Na de klim heb je een stuk van een kilometer of 4 wat met een paar mooie bochten door het militairterrein gaat. Bos en heide wisselen zich af. In de wintermaanden heb ik hier regelmatig de zon op en onder zien gaan. Op dit soort momenten voel ik me een bevoorrecht mens. Zeker op zo’n gebied waar regelmatig tanks voorbij komen en je even geconfronteerd word met de vrijheid die we hebben in een land waar geen oorlog is. Fietsen en lopen is voor mij het ultieme gevoel van vrijheid.

Reageer

Your email address will not be published.

*