Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

Rule #10 // It never gets easier

Dag 5
(dag 4 gemist? Lees het hier)

10507798_522813267845735_1897361869_nMet arm en beenstukken stappen we op de fiets, maar al binnen een half uur kunnen ze uit en gaan de zonnelenzen in de bril. We durven het bijna niet te geloven en genieten dus des te meer. Wat heerlijk om de zon weer op je huid te voelen! Gezien Tjemme zijn reserve tube op zijn velg ligt lopen we een drietal fietsenzaken binnen om een nieuwe te kopen. Verder dan een busje latex komen we niet. We gaan uit van het positieve en nemen de gok, het stoppen kost toch elke keer weer veel tijd.

10518183_1436298259977925_941150637_nDe eerste grote stad die we passeren is Heidelberg. Er ligt een mooi fietspad langs het water die onderdeel uitmaakt van de 370 kilometer lange Neckar-radweg route. We passeren een aantal markante burchten en kastelen. De afgelopen dagen hebben we al zo veel verschillende landschappen en steden gezien. Keer op keer kan een omgeving je weer aangrijpen en zoveel indrukken achter laten. Soms zou je het liefst even van je fiets afstappen om op een bankje te genieten van het uitzicht. Helaas hebben we daar geen tijd voor. Door het slechte weer van de afgelopen dagen hebben we niet de kilometers kunnen maken die we in gedachten hadden en maandag moet er helaas weer gewerkt worden.

Langzaam gaat het ritsje van mijn shirt open en vraag me af waarom ik vanmorgen een ondershirt heb aangedaan. Ik kan het me nog amper voorstellen dat we de voorgaande dagen al klappertandend op de fiets zaten. Gekscherend zeg ik tegen Tjemme dat zo’n verkoelend buitje best wel lekker zou zijn. We lachen wat en ondertussen draaien onze pedalen rustig rond. De energie begint langzaam op te raken. Ik kan eten wat ik wil, maar aanvullen lukt niet meer, het is een bodemloze put. Op alle reserves in mijn lichaam wordt inmiddels aanspraak gemaakt. Sportrepen komen mijn neus uit en mijn maag protesteert als bij het open maken van de verpakking.

Rule #10 // It never gets easier, you just go faster.
As this famous quote by Greg LeMan tells us, training, climbing, and racing is hard. It stays hard. To put it another way, per Greg Henderson: “Training is like fighting with a gorilla. You don’t stop when you’re tired. You stop when the gorilla is tired.” Sur la Plaque, fucktards.4

926528_729858250419663_604988729_nPlots begint het hard te waaien en Tjemme roept dat we moeten schuilen. Ik kijk op uit zijn wiel waar ik me de laatste 5 kilometer volledig op gefocust heb en zie dat de lucht zowat zwart is geworden. Niet snel volgen de flitsen en enorme knallen. Onder de overkapping van het tankstation gaan we naast het bloemenstalletje zitten. Inmiddels staat er ook een man- die vermoedelijk met zijn fiets uit zijn werk komt- een peertje te eten. Terwijl ik de man uitgebreid analyseer word ik overvallen door een immens harde klap en alle stroom valt uit. De man stop met kauwen en slikt zijn hapje peer door en neemt rustig de volgende hap. Ik vraag verschikt aan Tjemme “wat was dat?”. “De bliksem sloeg in”. We zijn dus net op tijd gaan schuilen. Een minuut of 30 later is het  droog en stappen we op de fiets.

We rijden richting Limburg an der Lahn en begrijpen het ‘Limburg’ heel goed. Het is prachtig maar de klimmetjes zijn best pittig. De onweer en het zoeken naar een fietsenmaker heeft ons toch weer aardig wat tijd gekost, maar we besluiten toch nog even door te fietsen. Tegen 20.00 uur lopen we het hotel binnen en hebben we nog zo’n 300 kilometer voor de boeg. Zou het lukken om morgen 3×100 te fietsen?

De route

One thought on “Rule #10 // It never gets easier”

  1. Hendrien Beijlsmit zegt:

    Wat fijn om weer iets te lezen,ik geniet ervan.
    Dank Marina,ik kijk uit naar de volgende…..
    En ondernemend,dat ben je wel,
    Nu alweer in Frankrijk!
    Sukses,
    Hendrien

Reageer

Your email address will not be published.

*