Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

Gelegenheids wielrenner

De route die ik afgelopen winter dagelijks nam van Amersfoort naar Utrecht was inmiddels mijn vaste route naar het werk, waarbij de fietspaden en wegen mijn paden en wegen waren geworden. Zelden kwam ik iemand tegen en als ik wel iemand tegen kwam dan gedoogde ik het dat hij -want zij kwam niet voor- gebruik maakte van mijn fietspad. Nu zal ik altijd het fietsen, recreatief of utilitair promoten, maar het liefst niet op mijn fietspad. Met het aanbreken van de periode dat men van en naar het werk in het licht zijn route kan afleggen wist ik precies hoe laat ik weg moest fietsen om deze groep woon-werk fietsers te mijden.

Nu wil ik ook nog wel eens op mijn vrije dagen een stukje fietsen en ook op deze trajecten kom ik telkens vaker andere wielrenners tegen. De sport maakt natuurlijk een enorme groei door en ook bij vrouwen is het razend populair, maar soms vraag ik me wel eens af waar al die wielrenners in eens vandaan komen. En in plaats van een gezellig praatje te maken tijdens het fietsen beeld ik me van alles in.

Tour de France in de jaren '20

Tour de France in de jaren ’20

Tijdens het koningsweekend verbleef ik met Tjemme in Valkenburg. Precies een week na de Amstel gold Race, want ook die route deel ik niet graag, zaten we op zaterdagochtend aan het ontbijt in het hotel. We zagen een enkele fietser voorbij komen en speculeerde over de verhalen achter de renner. Aan de overkant van de weg zagen we een auto aankomen die voor de deur bij een huis parkeerde. Op de Twinnyload zaten twee racefietsen en uit de kofferbak kwam nog een derde. De voordeur van het huis ging open en daar kwam een vierde man met zijn vrouw aan gelopen. De heren omhelsde elkaar alsof ze elkaar een tijd niet gezien hadden. Dit waren duidelijk gelegenheidswielrenners. Heren die elkaar nog kennen uit de studententijd en op Koninginnedag, tegenwoordig Koningsdag een stukje koersen. Al kletsende prepareerde ieder voor zich zijn fiets. Je zag dat het geen routinematig dingetje was en zo nu en dan wierpen ze een blik op de fiets van hun maatje om te controleren of ze de fijne kneepjes uit het vak nog onder de knie hadden.

We hadden het ons al helemaal bedacht, de heren fietsen een kilometer of 30, strijken neer op een terrasje en komen er na 5 bier weer vanaf om vervolgens pijnloos te kunnen terug fietsen. Gedurende de rit zouden ze zich veelvoudig Tour de France of Giro kampioen voelen. Waarbij zij net zoals ik de weg claimen. Er werden nog wat Snelle Jelle’s in het achterzakje gestoken en de heren vertrokken aan hun tocht. Door alle opwinding stond de autodeur nog open en was vrouw des huizes nergens meer te bekennen. Gewekt door onze nieuwsgierigheid en onze burgerlijke plicht besloten we aan te bellen. Nog voor we een woord konden uitspreken begon de vrouw al te vertellen. Het jaarlijkse uitje van de studentenvrienden naar de Abdij net over de grens in Belgie, door alle opwinding waren de heren vergeten de deur te sluiten.

Bij gelegenheid wil ik best mijn fietspad uitlenen…

Reageer

Your email address will not be published.

*