Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

Een levendige herinnering

13615284_10153889141165674_5057210912665325884_nOf ik een blessure heb? Nee, ik ben geblesseerd, lichamelijk en geestelijk. De beperking beheerst mijn leven. Ik word gedwongen na te denken over alle handelingen die ik dagelijks doe. Ik word moe zonder iets te doen. Iets pakken uit de kelderkast, op mijn knieën zitten en onkruid wieden of te lang zitten op de stoel in de vergaderzaal op mijn werk is er niet meer bij. Doe ik het toch? Dan volgen er een aantal dagen met pijn. Van de zomer beleefde ik mijn absolute dieptepunt. Ik kon niet meer naar mijn werk fietsen en was aangewezen op de trein. Over de kilometer vanaf het station naar mijn werk deed ik 20 minuten. Mijn fantasie maakte plaats voor herinneringen. Niet meer dromen maar nadenken over hoe het was of had kunnen zijn.

Een deel van het weefsel in het bot onder mijn kraakbeen is afgestorven. In mijn kraakbeen zit een gat, een los fragment hiervan zweeft los in mijn knie. In het gewricht tussen mijn kuitbeen en scheenbeen zit een disfunctie en ik heb last van bekkenwringing met als gevolg een verkorte hamstring.

12805732_10153603446230674_1406068615230184509_nIk miste de boom bij Amelisweerd. Het trainen op de baan met de Altis Masters. De tempo en de koffieritjes met het Bikeshop Peloton. Het meedoen aan wedstrijden. De trigger om mezelf te verbeteren en tot het uiterste te gaan. Met weemoed dacht ik terug aan hoe ik ooit begon aan het lopen en fietsen. Verbittering dat Tjemme wel kon lopen, maar niet liep. Verslagenheid bij het zien van een groepje Irunners of een Facebook-post van iemand zijn eerste fiets.

Op de scan kon de arts zien dat de problemen zijn ontstaan in mijn pubertijd door een niet goed doorbloed bovenbeen. Het weefsel is toen al afgestorven en al die tijd heb ik ongestraft mijn lichaam kunnen belasten. Vanuit deze wetenschap ben ik weer rustig gaan belasten. Momenteel fiets ik weer 10 uur per week op gezapig tempo en over lopen durf ik weer te dromen. De herinnering maakt langzaam plaats voor fantasie. Het is nog een lange weg te gaan, maar Zofingen ik zal er ooit staan!

 

2 thoughts on “Een levendige herinnering”

  1. Theo Hartogs zegt:

    Je rijdt je zwaarste wedstrijd ooit. Je levert het zwaarste gevecht om jezelf. Maar wees gerust. Wie nooit het diepsste dieptepunt gevoeld heeft, zal nooit het hoogste punt bereiken. Er is maar 1 weg en dat is geloven in je droom . Geloof er in en je prijs zal intenser voelen dan welke beker of ereplaats je ooit je gegeven heeft. Leef je droom en gebruik je fantasie om boven jezelf uit te stijgen. Die overwinning zal intens zijn en dat neemt niemand je ooit nog af . Laat de parel zien die je bent.

    Een grote fan

  2. Leonore Hatt zegt:

    Lieve Marina,

    Realiseer me nu pas hoe het voor je is, je hebt er niet veel over verteld als we, Dick en ik je zagen, voor een sportvrouw zoals jij zal het zeker moeilijk zijn, ik kan ook eigenlijk niet iets zeggen van geruststelling. Denk dat het belangrijkste is om naar je lijf te luisteren, je hebt al heel veel bereikt, bedenk dat. Alles wat kan is prettig maar laat het niet ten koste van je gezondheid gaan, zou ik denken, hoe lastig dat ook is.

    Liefs Leonore

Reageer op Leonore Hatt Maak ongedaan

Your email address will not be published.

*