Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

Rule #67 // Do your time in the wind.

Dag 4
(dag 3 gemist? Lees het hier)

10518282_1440971869497607_129820295_nWe kunnen het bijna niet geloven, het is droog. De blauwe poncho’s en laundry bags verdwijnen in onze rugzakjes. Weg gooien doen we pas als we thuis zijn. We zijn iets later uit bed met dank aan de jongens van Oranje. Vandaag zijn we van plan behoorlijk wat kilometers te maken. Als het mee zit dan hopen we in de buurt van Mannheim te komen, dat is een kilometer of 200.  Dat we ook vandaag weer wind tegen hebben staan we niet van te kijken en doet er eigenlijk ook niet toe.

Rule #67 // Do your time in the wind.

Nobody likes a wheel sucker. You might think you’re playing a smart tactical game by letting everyone else do the work while you sit on, but races (even Town Sign Sprints) are won through cooperation and spending time on the rivet, flogging yourself and taking risks. Riding wheels and jumping past at the end is one thing and one thing only: poor sportsmanship.

Al glooiend dalen we langzaam verder af richting zeeniveau. We fietsen vooral over grote wegen. Zo nu en dan zien we een bordje met fietspad staan en maken hier dankbaar gebruik van. De eerste keer gaat het nog goed, je moet dan zo nu en dan wel oversteken, want dan ligt het fietspad weer links en dan weer rechts, maar he het is altijd veilig dan op de grote weg. Na een kilometer of vijf is het gewoon weer fietsen op de grote weg, tot dat ik in eens schreeuw “he kijk een fietspad”. We draaien het pad op wat glooiend door de graanvelden voert. “Het is toch wel genieten zo op die kleine paadjes”.  En plots staat Tjemme stil. Na een minuut of 15 fietsen is er in eens geen fietspad meer. Beiden hebben we geen zin om dat hele stuk weer terug te fietsen en besluiten onze fiets op te tillen en na een meter of 500 door de graanvelden de vangrail over te stappen en onze weg te vervolgen op de grote weg. Na een aantal andere tevergeefse pogingen om gebruik te maken van de fietspaden geven we het definitief op. In grotere steden en dorpen deel je als fietser de stoep met de voetganger. Het is dus stoepje op, stoepje af en slalommen om de bushokjes, containers en ander gespuis wat zich op de stoep bevind.

927382_257015521166029_627447234_nNa 100 kilometer rijden we Winnenden binnen, perfecte plek voor een snelle stop bij de supermarkt. Wat cafeïne en een paar lekkere broodjes en we zijn weer klaar voor de volgende 100 kilometer. De hoogteverschillen worden telkens minder groot en vandaag komen we redelijk goed door de grotere steden heen. We rijden langs een aantal wijngaarden en paralel aan onze route loopt de spoorlijn. De afgelopen dagen zijn we langs veel stations gefietst, maar heb ik geen enkele keer overwogen om de trein naar huis te pakken. Waarom niet zul je je afvragen. Ik zag deze reis als een groot avontuur en was vast besloten fietsend thuis te komen. We hadden het samen afgesproken dus het gebeurde en niets zou daar tussen komen.

10518048_892356454111064_577295996_nIn de afdaling naar Gemmrigheim hoor ik voor me Tjemme zijn band leeg lopen. Balen! Gelukkig heeft hij wat latex bij zich, helaas is het gat te groot om te dichten. Hij legt zijn reserve tube om zijn velg en besluiten een hotel te zoeken zodat vanavond de band geplakt kan worden. Helaas geen 200 kilometer, maar op een paar kleine spetters na -en daar hoeven we echt onze poncho niet voor aan te trekken- houden we het vandaag droog. Wat een feest!

De route:

Reageer

Your email address will not be published.

*