Marina van Dijk

Cycling + running = duathlon

Rule#9 // Badass

Dag 2
(dag 1 gemist? Lees het hier)

Ik open mijn ogen en tot mijn grote verbazing zie ik wat zonnestralen langs het gordijn naar binnen glippen. Opgewekt open ik de gordijnen en zie ik helaas een grauwe lucht in de richting die wij vandaag op fietsen. Als eerste zijn we bij het ontbijt en om met goed gevulde buikjes op pad te gaan maken we ons schuldig aan het leeg eten van de helft van de ontbijttafel. Mijn vaste uitspraak “alles wat je in je buik stopt, hoeft niet mee in je achterzakje” is hier meer dan van toepassing.photo3 (2)

 

photo4Tot aan Innsbruck proberen we de vaart er wat in te houden. Met zo’n 400 meter daling over mooie brede wegen en een klein zonnetje lukt dat aardig. Eenmaal in de grote stad hebben we veel oponthoud, stoplichten, inparkerende auto’s, onduidelijke situaties en veel verkeer op de weg. Beangstigend kijken we naar boven. We worden ingehaald door grote donkere wolken. We passeren een fietsenwinkel en besluiten wat kettingolie te kopen voor slecht weer.  De man kijkt nog even vreemd, maar als we vertellen dat we onderweg naar Nederland zijn rekent hij de olie met korting af.

photo1 (2)Richting Nassereith begint het zachtjes te regenen. De eerste klim vandaag is 15 kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 3%. Niet echt pittig maar de benen voelen allang niet meer fris aan. Eenmaal boven besluiten we bij een supermarkt onze voorraden weer aan te vullen. We trekken ons windjack aan en rijden richting de Fernpass. Nog geen 10 kilometer later besluiten we als twee verzopen katjes bij een koffiehuis even op te warmen. Wanneer we binnen lopen komt de bediende met vier handdoekjes naar ons toe gelopen en bestellen we twee kopjes koffie. Dit is gekkenwerk. Het is inmiddels ook flink afgekoeld. We kijken op onze kilometerteller. 75 kilometer. Ook de weersverwachting voor morgen voorspelt niet veel goeds. We moeten dus verder en spreken af dat we in ieder geval de Fernpass over gaan.

Na nog een kopje koffie en wat lekkers schiet mij in eens te binnen dat ik twee wegwerpponcho’s had meegenomen. Deze gebruik ik vaak in het startvak bij hardloopwedstrijden om niet af te koelen. Ik stel voor dat we de blauwe ‘vuilniszakken’ aan trekken. Even kijkt Tjemme mij gek aan, maar wanneer hij weer naar buiten kijkt trekt hij snel de blauwe poncho aan. We lachen elkaar uit en stappen met een glimlach op de fiets richting de Fernpass, klinkt best vriendelijk toch?

Rule #9 // If you are out riding in bad weather, it means you are a badass. Period.
Fair-weather riding is a luxury reserved for Sunday afternoons and wide boulevards. Those who ride in foul weather – be it cold, wet, or inordinately hot – are members of a special club of riders who, on the morning of a big ride, pull back the curtain to check the weather and, upon seeing rain falling from the skies, allow a wry smile to spread across their face. This is a rider who loves the work.

photo2 (2)Het begint harder en harder te regenen, mijn voeten zijn inmiddels klompjes geworden en de regen trekt langzaam onder de poncho door omhoog richting mijn short. Mijn bovenlichaam blijft goed droog en warm door het isolerende stukje plastic. We rijden over een smalle drukke weg en het zicht wordt telkens slechter. Aan de rechterkant zit een rotswand en op links worden we krap ingehaald door vrachtwagens en auto’s. Hier fiets je niet voor je plezier. Eenmaal boven doe ik even een angstplasje en stappen we snel weer op de fiets. Ik zie op tegen het afdalen, het opspattende water, de mist, het drukke verkeer, de kou en de gaten in de weg. Tjemme en ik proberen dicht bij elkaar te blijven. Onze poncho’s vangen behoorlijk wat wind en het klapperen zorgt voor wat extra spanning. Als hij maar niet scheurt! Eenmaal beneden stoppen we bij een tankstation en besluiten we dat het genoeg is voor vandaag. Onze lippen kleuren inmiddels goed bij onze poncho. Tjemme pakt met klappertanden en rillende handen zijn telefoon uit zijn rugzak. Twee dorpen verderop zitten aardig wat hotels en gasthofen.

Wanneer we aankomen bij het eerste gasthof mogen onze fietsen niet mee op de kamer, we kunnen ze stallen in de speelhal naast de biljarttafel. Hoe graag we nu ook naar onze kamer willen besluiten we nog even verder te zoeken. We komen aan bij een gasthof wat meer weg heeft van een bejaardenhuis, maar we mogen de fietsen mee de kamer op nemen. Normaal gesproken waren we hier nooit gestopt, maar we kunnen beide maar aan een ding denken. Een warme douche. Geen douche op de kamer? onze zoektocht gaat verder. In het volgende dorp ligt een familiehotel in het luxere segment. Het kan ons even niks meer schelen wat we betalen voor een kamer. We worden warm ontvangen en onze fietsen worden netjes achter slot en grendel gestald. We krijgen de sleutel van de kamer. “Ga eerst maar douchen en opwarmen, de rest komt straks wel”. Een warme douche heeft nog nooit zo lekker als vandaag gevoeld.

photo6

Om ons zelf nog te belonen besluiten we in het hotel te eten. Eenmaal beneden word er voor ons een plekje bij de verwarming gereserveerd. Nog even een afzakkertje aan de bar, de route en de weervoorspelling voor morgen bekijken en we kruipen moe onder de wol. Gezien het in de loop van de dag opklaart besluiten we de wekker wat later te zetten en onze rust te pakken.

De route

One thought on “Rule#9 // Badass”

  1. Hendrien Beijlsmit zegt:

    Wat een indrukwekkende tocht,op de fiets,
    Regen,koud,maar samen,kom je een eind!
    Superleuk om dit te lezen,
    Xx
    He drien

Reageer

Your email address will not be published.

*